گوياي خاموش

1-60 روز از از جمعه ای که قرار بود امیدآفرین و آینده ساز باشد گذشت.ایرانیان طی این دوماه تجربیاتی را گذراندند که پیش از آن کمتر کسی می توانست آن را تصور کند.موج عمومی ایجاد شده در زمان تبلیغات انتخابات بعد از آنکه دید به نظر و رای او بی احترامی شده بزرگترین جنبش سه دهه اخیر را به جریان انداخت.جنبشی که ویژگی های منحصر بفردی از جمله تجربه 100سال مبارزه در راه مشروطه را با خود همراه داشت.

به این جنبش از منظرهای مختلفی می توان نگاه کرد اما آنچه بیش از همه افکار بسیاری را به خود مشغول کرده سبعیت و خشونتی است که برای مهار آن بکار رفته است.آنانی که از نزدیک در راهپمایی ها و حرکتهای اعتراض آمیز شاهد حرکت خشونت بار بخش هایی از جامعه بودند چراهای بسیاری را در ذهن می پرورانند که این خشونت بی حدوحصر چگونه ایجاد شده است.دیدن چهره های پر از خشم و نفرت هموطنی که تا دیروز قرار بود نگاهی برادرانه و دوستانه داشته باشد و امروز تو برایش گویی از هر دشمنی خطرناکتر شده ای ، خواندن و دیدن آنچه با زندانیان و بازداشت شدگان برخورد شده و این آخر، نامه صریح و بی پرده مهدی کروبی همه و همه حکایت از خشونتی بی حد و حصر را می دهد.حتی اگر بخشی از این توصیف خشونت بار را اغراق آمیز بدانیم نمی توان مشاهدات خود را از رفتارهای مشاهده شده با کمترین اعتراض و جرم – بوق زدن- را کتمان کرد.

برخورد خشونت بار یک طرف داستان است اما اصل مهم تر ،چرایی این برخوردهاست که باید به آن پاسخ دهیم.چگونگی پرورش نیروهایی است که این چنین خشن هستند.ریشه یابی خشونتهای اخیر یاری رسان بسیاری برای آینده خواهد بود؛ اگر آینده ای متصور باشیم.

2- در کنار مشاهده های غمبارو تلخی بی پایان حوادث اخیر،مطالعه تاریخ معاصر مددرسان و مرهمی بود.مطالعه کتابهایی چون ایران بین دوانقلاب آبراهامیان،روح پراگ و کتاب وفیلم 1984.از دوستانی که این دو کتاب آخر را توصیه کردند سپاسگزارم.

3- پنجاه روزی می شود که دیگر بر کار سابق خود نیستم و به نحوی بیکاری و کارکردن غیر ثابت را تجربه می کنم.